ΣΑΝ ΑΛΛΟΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΟΙ ΕΚΔΙΚΗΤΕΣ

Το ταξίδι μας ξεκινάει με το Stavro που πάει στην Κωνσταντινούπολη για να μαζέψει λεφτά για τους δικούς του, αλλά τα όνειρά του τον πάνε αλλού... στη νέα γη της επαγγελίας, την Αμερική.
Και σαν το κουρελόβαρκο αδειάσει στο λιμάνι, θα τους στοιβάξουν στη σειρά οι ξένοι πολισμάνοι. Άλλοι θά 'χουν τον τρόπο τους και θα ευδοκιμήσουν και άλλοι ως να πεθάνουνε τη δίψα δεν θα σβήσουν.
Μα η Αμέρικα Αμέρικα γρήγορα δείχνει τα δόντια της. Η λευτεριά σχίζει, δαγκάνει τους ουρανούς με το στέμμα της. Είναι πολλά του αιώνος της τα χρέη, πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν οι γενεές, όταν την παρομοιάσουν με το πορτραίτο του Dorian Gray.

Μέχρι σήμερα -και απ' ότι φαίνεται και στο μέλλον- τα τραγούδια μας, το κλάμα, ο θυμός μας, ο χορός μας, για πολλές αλήθεια δεκαετίες, μιλούσαν για την ξενιτιά, το μισεμό, τη νοσταλγία για την πατρίδα και τα βάσανα, την υποτίμηση και την περιφρόνηση που βίωσε ο λαός μας, ξένος, μετανάστης, βρωμοέλληνας.

Και παρά τη βία που έχουμε νιώσει στο πετσί μας σα λαός, αν και θα περίμενε κανείς ότι εμείς θα ήμασταν οι πιο φανατικοί μισητές αυτής της ρατσιστικής βίας, σαν αλλόκοσμοι κι αλλότριοι εκδικητές -άραγε γιατί και για ποιον- παραβγαίνουμε τα "αφεντικά" μας στη βαναυσότητα προς τον αδύναμο.

Μια μικρή αναδρομή για να μην ξεχνιόμαστε.

Από την ταινία του Ηλία Καζάν «Αμέρικα Αμέρικα» 1963

Ο χορός του Βαρτάν

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι: Άρης Δαβαράκης

Ερμηνεία: Βασίλης Λέκκας

  

ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Κώστας Γ. Καρυωτάκης (Ελεγεία και Σάτιρες, 1927)

Λουκάς Θάνος (Το Σάλπισμα, Ν. Ξυλούρης)

Απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ του Σ. Κούλογλου: "Βρωμοέλληνες"

"No rats,no Greeks, All American"

Βίαιος Αύγουστος: Τα πογκρόμ εναντίον Eλλήνων μεταναστών στο Τορόντο (1918)

Ο γαλαζοπράσινος χαρτοπόλεμος.

  Τον Αργύρη μου, το παιδάκι μου, τ' αγαπάω πολύ. Με τα ναζάκια του, τα παιχνιδάκια του, τις κουδουνίστρες του. Τι τού 'ρθε σήμερα Θεέ μου; Καλά από όλα τα αναρίθμητα παιχνίδια που του έχω, αυτό βρήκε; Ηρέμησε, είπα από μέσα μου. Παιδί είναι και δεν καταλαβαίνει. Τώρα ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του. Βρήκε ένα ξύλινο τετράγωνο κουτί, έχει πάνω του τόσα σχέδια, όμορφα χρώματα, ανοίγει πολύ εύκολα.

  Να τον, κατάφερε να το ανοίξει μόνος του. Ολομόνος του. Έχει ενθουσιαστεί. Από την πολλή τη χαρά του, τα πετάει όλα έξω από το κουτί. Μα τι παράξενο, όλα είναι ομοιόμορφα ορθογώνια χαρτάκια, άλλα πράσινα, άλλα γαλάζια, έχει και λίγα μπεζ και λευκά, αλλά δεν ξέρει ακόμα όλα τα χρώματα. Μόνο το κόκκινο ξέρει γιατί είναι ολυμπιακός. Κι αυτό του τό 'μαθε ο παππούς του.

  Μα κάτι γράφουν επάνω τα χαρτάκια και αυτός, ο Αργύρης μου, δεν μπορεί ακόμα να διαβάσει τα γράμματα. Αχ, θυμώνει πολύ! Εκνευρίζεται όταν δεν μπορεί να πετύχει σε κάτι. Είναι ανυπόμονος από τα γεννοφάσκια του. Κακό,κακό, κακό!, φωνάζει. Τα έκανε το μικρό μου όλα κομματάκια. Ένας γαλαζοπράσινος χαρτοπόλεμος απλώθηκε πάνω στο πάτωμα. Δεν τον πρόλαβε ο άντρας μου. Μέχρι ν' ανοιγοκλείσω τα μάτια μου τα είχε σκορπίσει όλα στον αέρα, μου είπε ο καημένος.

  Αυτόν σκέφτομαι πιο πολύ. Τον άντρα μου. Είναι άνεργος εδώ και δέκα μήνες. Σε λίγο καιρό δε θα παίρνει και το επίδομα. Κάθεται μόνος στο σπίτι, προσέχει το παιδί και με περιμένει να γυρίσω από τη δουλειά. Έχει δείξει πολλή δύναμη, στ' αλήθεια. Δε θα στεναχωρήθηκε άραγε; Μια από αυτές τις κάρτες μπορεί αύριο μεθαύριο να του άνοιγε μια πόρτα και να έπιανε μια δουλίτσα κι αυτός.

  Ποιος τους πιστεύει βέβαια αυτούς; Κανείς! Αλλά είχε μια τελευταία ελπίδα. Τόσο καιρό δεν έκανε τίποτα μόνο και μόνο για να κρατήσει ζωντανή μια τελευταία ελπίδα. Και να, ήρθε τώρα το αγγελούδι μου και χωρίς καμιά προειδοποίηση έσκισε με τα χεράκια του τις ψεύτικες υποσχέσεις τους.

  Αλίμονο. Η νέα γενιά έτσι μονοκοπανιάς, φουριόζα και χωρίς δισταγμό θα τα σαρώσει όλα και θα προχωρήσει μπροστά. Ό,τι της σταθεί εμπόδιο, έτσι θα το "σκίσει". Ε λοιπόν, καλύτερα. Αλίμονο σ' αυτούς που θα μείνουν πίσω. Όχι, εμείς....

22/04/2012

Μ.Δ.

ΑΠΟΠΗΓΑΔΙ "Σήμερα Εμείς Αύριο Εσείς"

 

Η ταινία για το Αποπηγάδι βασίστηκε σε αληθινά video, φωτογραφίες και έγγραφα, από τον αγώνα των κατοίκων και των αλληλέγγυων πολιτών, για τη διάσωση του Αποπηγαδιού, στην Κάνδανο του νομού Χανίων της Κρήτης.

"Η Κρήτη γίνεται μπαταρία με...fast track"

Προ τετελεσμένων επιχειρεί να φέρει την κοινωνία της Κρήτης η προώθηση μέσω fast track τριών μεγάλων "επενδύσεων" βιομηχανικών ΑΠΕ. Η Διυπουργική Επιτροπή Στρατηγικών Επενδύσεων, που συνεδρίασε χθες το μεσημέρι στα γραφεία της αντιπροεδρίας της κυβέρνησης, υπό την προεδρία του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου. Μέριμνά της ήταν να εγκρίνει με... συνοπτικές διαδικασίες την εγκατάσταση συστοιχιών αιολικών πάρκων ισχύος άνω των 2.000 MW στο νησί μας.
Συγκεκριμένα ενέκρινε τα εξής:
1. Ανάπτυξη συστοιχιών αιολικών πάρκων ισχύος 1.005 MW στην Κρήτη και διασύνδεση με το ηπειρωτικό σύστημα από την εταιρεία Elica Group με προϋπολογισμού 1,99 δισ ευρώ.
2. Κατασκευή ηλιοθερμικού σταθμού ισχύος 70 μεγαβάτ στη θέση Φουρνιά, Δ. Σητείας, Ν. Λασιθίου Κρήτης από την εταιρεία SOLAR POWER PLANT LASSITHI EPE με προϋπολογιαμό 268 εκ. ευρώ.
3. Αιολικό Σύστημα Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (Α.Σ.Π.Η.Ε.) Κρήτης, με ανάπτυξη 33 συστοιχιών Αιολικών Σταθμών, ισχύος 1.077 μεγαβάτ, και διασύνδεση στο Εθνικό Διασυνδεδεμένο Σύστημα Ενέργειας μέσω υποβρυχίου καλωδίου από την εταιρεία ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή Α.Β.Ε.Τ.Ε. με προϋπολογισμό 2,46 δισ ευρώ.
Οι αποφάσεις αυτές έρχονται να επιβεβαιώσουν τους φόβους μεγάλης μερίδας πολιτών, περί μετατροπής της Κρήτης σε μια τεράστια... μπαταρία. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της επιχειρούμενης παρέμβασης στη φυσιογνωμία του νησιού, αναφέρουμε τούτο: Ολόκληρη η Κρήτη σε περίοδο αιχμής μέσα στον Αύγουστο, με πληθυσμό διπλάσιο λόγω τουριστών και όλα τα κλιματιστικά να δουλεύουν στο φουλ λόγω καύσωνα, χρειάζεται το πολύ 800 μεγαβάτ για να καλύψει πλήρως τις ανάγκες της.
Είναι προφανές, λοιπόν, πως εδώ δε μιλάμε ούτε για την Κρήτη, ούτε για τις ανάγκες της. Είναι προφανές ότι μιλάμε για τη μετατροπή του νησιού σε βιομηχανική ζώνη παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που προορίζεται για εξαγωγή. Μόνο χθες εγκρίθηκε η εγκατάσταση βιομηχανικών ΑΠΕ ισχύος άνω των 2.000 MW. Χωρίς να υπολογίζουμε τις ήδη εγκατεστημένες. Χωρίς να υπολογίζουμε, όσες τελούν υπό έγκριση. Χωρίς τα φωτοβολταϊκά. Χωρίς υβδριδικά. Χωρίς τα λοιπά ηλιοθερμικά. Χωρίς κανείς να είναι σε θέση να μας πει, αν υπάρχει κάποιο όριο σε όλο αυτό το πράγμα που μας συμβαίνει...

"Νέα Κρήτη" 7-3-2012

Δείτε περισσότερα για το Αποπηγάδι στη σελίδα kandanos.eu.

Μεταξουργείο, Γκάζι, Κεραμεικός, Μυλλέρου, Λένορμαν. Θα γίνει ποτέ η Χεσμένη Πέτρα Χρυσωμένη Πέτρα;

Η πόλη της Αθήνας διαμορφώθηκε μέσα από δύο μεγάλες φάσεις επέκτασης. Η πρώτη ήταν μετά το 1833. Αφού ορίστηκε ως η νέα πρωτεύουσα του τότε ελληνικού βασιλείου, άρχισε να ανοικοδομείται από τον Κλεάνθη, τον Schubert και τον Leo von Klenze κατά τα πρότυπα σύγχρονης πόλης. Η δεύτερη φάση ακολούθησε μετά το 1923 με το τέλος της Μικρασιατικής καταστροφής. Στην αναζήτηση για την ιστορία της συνοικίας του Μεταξουργείου, ξεχώρισα ένα κείμενο της Χριστίνας Αγριαντώνη, καθηγήτριας της Νεότερης Ιστορίας, με τίτλο «Η Αθήνα τον 19ο αιώνα. Συνοικία Μεταξουργείο.», στην ηλεκτρονική έκδοση της Αρχαιολογίας της πόλης των Αθηνών. (Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενό της στο link: http://www.eie.gr/archaeologia/gr/chapter_more_10.aspx).
Από το κείμενο συνάγουμε ότι η συνοικία του Μεταξουργείου, από την πρώτη κιόλας φάση, εντάχθηκε στην πόλη της Αθήνας. Όχι, όμως, με ένα τρόπο γραμμικό και προδιαγεγραμμένο. Όπως αναφέρεται, η φυσιογνωμία της συνοικίας προέκυψε από τη σύνθεση αντίρροπων τάσεων που φάνηκαν κατά καιρούς να επικρατούν προσωρινά (ζώνη παραγωγική-ζώνη κατοικίας) και από τη διαπλοκή μεμονωμένων (συγκυριακών) ενεργειών και δομικών ροπών της ανάπτυξης της πόλης. Το μεγάλο κτήριο, το κτήριο του μεταξουργείου, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διελκυστίνδα αυτή. Πρώτα άνοιξε το δρόμο για την επέκταση της παραγωγικής ζώνης προς τα δυτικά της πόλης κι έπειτα αλώθηκε από την κατοικία. Ήδη από το τέλος του 19ου αιώνα διαγραφόταν ως η φυσιογνωμία μίας λαϊκής-μικροαστικής συνοικίας με μικτές χρήσεις (κατοικία, εμπόριο και παραγωγή) διάχυτες στον ιστό της.
Αυτό το χαρακτήρα της φιλοδοξούν κάποιοι τα τελευταία χρόνια να τον κάνουν θέαμα. Φαινομενικά η διαπάλη για το χαρακτήρα της περιοχής μοιάζει παρούσα κι εκρηκτική. Μουσεία, πολυτελείς κατοικίες, ακριβά μαγαζιά, μαζική διασκέδαση από τη μια κι από την άλλη studios, τα καροτσάκια με τα σιδερικά να κατεβαίνουν την Κωνσταντινουπόλεως, τα στενά δρομάκια με τις μονοκατοικίες, τους μετανάστες στις πλατείες, τους άστεγους στις γέφυρες. Η αλήθεια όμως είναι ότι ποτέ το Μεταξουργείο δεν ήταν μία από τις in περιοχές της Αθήνας. Η ακμή της και η παρακμή της ποτέ δε σχετιζόταν με τον πλούτο της, αλλά με τον ίδιο το σύνθετο χαρακτήρα της και την απώλεια αυτού.
Εν ολίγοις, η παρακμή του Μεταξουργείου σχετίζεται με την αποσάθρωση του παραγωγικού του ιστού, την κατάργηση των μικτών χρήσεων στα πλαίσια της πόλης. Στο κείμενο της Αγριαντώνη, αναφέρεται ότι ο παραγωγικός ιστός της συνοικίας αλώθηκε κυρίως από την έλευση της κατοικίας. Αναφέρει κάποια πράγματα για την αλλαγή της πορείας στη βιοτεχνία, την αδυναμία εξέλιξής της, αλλά δεν αναφέρει τίποτα για τη στοχευόμενη μετατόπιση της βιομηχανίας και βιοτεχνίας ακόμη πιο δυτικά της πόλης, στην Ελευσίνα, έξω από τα όρια της Αθήνας.
Το ερωτηματικό, βέβαια, είναι ότι αν η ακμή κι η παρακμή της συνοικίας του Μεταξουργείου σχετίστηκε με τα παραπάνω, η επόμενη ακμή της με τι μπορεί να σχετιστεί; Με τη «βιομηχανία» διασκέδασης; Και κατά πόσο αυτή θεωρείται προοδευτική για ένα τόπο, ειδικά αν αυτή αντιπροσωπεύεται από τα studio και τα δήθεν μαγαζιά πολυτελείας; Ποιος αλήθεια διασκεδάζει με αυτά;

Κι επειδή η εικόνα πολλές φορές συμπληρώνει το κείμενο, ακολουθεί η ταινία "Το Μεταξουργείο", που πήρε το βραβείο καλύτερης ψηφιακής ταινίας στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας (Digi 2009), καθώς και το τραγούδι "Το Μεταξουργείο" σε εκτέλεση της Μπέλλου.

Μεταξουργείο - Μέρος 1ο (Metaxourgio - Part 1)

Μεταξουργείο - Μέρος 2ο (Metaxourgio - Part 2)

Μεταξουργείο - Μέρος 3ο (Metaxourgio - Part 3)

 

 

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος.
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου, «ΛΑΪΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ», 1980.

PINA BAUSCH

 

το trailer του ντοκυμαντέρ του WIM WENDERS για τη Γερμανίδα χορογράφο PINA BAUSCH

 

PINA BAUSCH:

"Υπάρχουν, φυσικά, καταστάσεις που σε αφήνουν παντελώς άφωνη. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κάνεις υπαινιγμούς για τα πράγματα. Οι λέξεις, επίσης, δεν μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο από το να προκαλέσουν τα πράγματα. Εκεί ακριβώς έρχεται ο χορός ξανά."

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΧΟΡΕΥΤΕΣ:

"Ποια ήταν η PINA; Συνδύαζε ευαισθησία και δύναμη. Ήταν επίσης ικανή να ακούει ασταμάτητα και να παρακαολουθεί, και να ξεπερνά όλα τα όρια της. Έτσι την φαντάζομαι σαν ένα σπίτι με μία τεράστια σοφίτα γεμάτη θησαυρούς."

"Απλά πρέπει να γίνεις πιο τρελή, με συμβούλεψε η PINA."

"Η PINA ήταν ζωγράφος. Συνέχεια μας ρώταγε. Έτσι γίναμε η μπογιά, που χρωμάτιζε τις εικόνες της. Για παράδειγμα, θα ρώταγε για "το φεγγάρι"; Περιέγραφα τη λέξη με το σώμα μου. Έτσι ώστε να μπορεί να το δει και να το νιώσει."

"Η παραμικρή λεπτομέρεια έχει σημασία. Όλα είναι μία γλώσσα που μπορείς να μάθεις να διαβάζεις."

"Για την PINA, τα υλικά στοιχεία ήταν πολύ σημαντικά. Είτε ήταν άμμος ή χώμα, πέτρες ή νερό... Με κάποιο τρόπο, ακόμα και παγόβουνα και βράχια εμφανίζονταν στη σκηνή. Όταν χορεύουμε, γίνονται ...εμπόδια. Πρέπει να πας εναντίον τους ή να τα ανατρέψεις, ή να τα υπερβείς..."

  Η PINA πέθανε το 2009 και δεν πρόλαβε να δει ολοκληρωμένο το αφιερωμένο σε αυτήν ντοκυμαντέρ. Για την ιστορία του ντοκυμαντέρ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=397253.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΗΜΙΤΕΛΕΣ - ΜΕΤΡΙΟ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟ ΗΜΙΤΕΛΕΣ - ΤΕΛΕΙΟ

Ημιτελές, μισοτελειωμένο, μισό, ατελές, "non finito". Το έργο που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Δεν απέκτησε την πλήρη, τέλεια μορφή του, γιατί η δημιουργία του είτε σταμάτησε, διακόπηκε είτε απλά εγκαταλείφθηκε από τον καλλιτέχνη.
Είναι όμως όλα τα ημιτελή λειψά; Ανολοκλήρωτα; Σημαίνουν όλα παραίτηση; Σημαίνουν όλα υπόκλιση στη μετριότητα;

Τρεις δημιουργοί δίνουν νέο περιεχόμενο στο ημιτελές, κάνοντάς μας να προβληματιστούμε σε σχέση με τον ορισμό του τέλειου. Αποδεικνύουν ότι η τέχνη του ημιτελούς σαν έκφραση του ανικανοποίητου εξακολουθεί να μας συγκινεί.

Τα έργα τους έμειναν ημιτελή, όχι γιατί ο δημιουργός πέθανε, αλλά γιατί ο δημιουργός...

Σαν αυτό που ήθελε να εκφράσει να ήταν τόσο ενορατικό, που να μην  μπορούσε να το μετουσιώσει σε μια συγκεκριμένη, οριοθετημένη μορφή ... Ώστε και η μορφή να μένει τελικά ενορατική και ασαφής.

Ή σαν το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του να μην ήταν ακριβώς αυτό που αναζητούσε και χρειαζόταν κι άλλη επεξεργασία, κι άλλη επεξεργασία... Ώστε τελικά δεν τελείωνε ποτέ.

Ή σαν το όραμα να ήταν τόσο λεπτομερές, τόσο πλούσιο, που για να σχηματιστεί η μορφή του να χρειαζόταν ατελείωτο χρόνο.

Ή σαν η όλη πορεία δημιουργίας να μην ήταν παρά η διαρκής ταλάντευση του καλλιτέχνη, το μαρτύριο και η δοκιμασία του να φτάσει στο απώγειο της τέχνης του.

Διονύσιος Σολωμός, Μιχαήλ Άγγελος, Αντόνι Γκαουντί. Τρεις δημιουργοί που αναζητούν την τέλεια μορφή, στο χώρο έκφρασής του βέβαια ο καθένας, χωρίς αυτή να ταυτίζεται απαραίτητα με το ρεύμα του κλασικισμού.

   Ο Διονύσιος Σολωμός επεξεργαζόταν συνεχώς τα έργα του και αγωνιζόταν για την επίτευξη της απόλυτης τελειότητας στη μορφή, προσπαθώντας να τα απαλλάξει από οτιδήποτε περιττό, που κατέστρεφε την καθαρά λυρική ουσία. Τα χειρόγραφά του δεν περιέχουν τα έργα καθαρογραμμένα, αλλά αποκαλύπτουν όλα τα στάδια επεξεργασίας τους, χωρίς απαραίτητα η τελευταία επεξεργασία να είναι η τελική. Ενδεικτική είναι η φράση που αποδίδεται στον ποιητή "Ο Λάμπρος θα μείνει απόσπασμα, γιατί το όλο ποίημα δε φτάνει το ύψος μερικών μερών". Ο Λίνος Πολίτης λέει σχετικά με την αποσπασματικότητα των Ελεύθερων πολιορκημένων: "δεν θέλησε ή δεν ενδιαφέρθηκε να εντάξει τα λυρικά αυτά κομμάτια σ' ένα σύνολο αφηγηματικό... Έμεινε στην καθαρή λυρική έκφραση, αδιαφορώντας για την μη λυρική συνδετική ουσία, προχωρώντας έτσι...προς μια κατάκτηση ενός "καθαρού" λυρικού χώρου, πολύ πιο πριν από την εποχή του. Κάτι ανάλογο διαπιστώσαμε και στον Κρητικό, το ίδιο ισχύει και για τα άλλα του "αποσπασματικά" έργα". Ο Σολωμός θεωρήθηκε από αρκετούς ποιητές και κριτικούς ως πρόδρομος της "καθαρής ποίησης" και η αποσπασματικότητά του έργου του δεν ενοχλούσε, αντιθέτως θεωρούνταν μεγάλο πλεονέκτημα.(Ο Κρητικός του Δ.Σολωμού, http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=429&author_id=47)
   Ο Μιχαήλ Άγγελος, όπως περιγράφει ο Βαζάρι στην αυτοβιογραφία του πρώτου, ήταν πάντοτε ανικανοποίητος και είχε την τάση να εγκαταλείπει ένα έργο του μόλις διαπίστωνε την παραμικρή παρέκκλιση από το ιδεώδες του. Ο Βαζάρι πίστευε ότι το "non finito" του Μιχαήλ Αγγέλου αντανακλά το μεγαλείο των ιδεών του, οι οποίες πάντα ξεπερνούσαν τις δυνατότητες που είχε το χέρι του για να τις αναπαραστήσει. Δεν πρέπει να είναι άσχετο το γεγονός ότι η νεοπλατωνική φιλοσοφία, της οποίας ήταν οπαδός ο Μιχαήλ Άγγελος, υποστήριζε την προτεραιότητα της ιδέας και της αρχικής σύλληψης απέναντι στην υλοποίησή της, αφού το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να αποφύγει κάποιες ατέλειες. Ο καλύτερος, ίσως, υπαινιγμός σε σχέση με τις προθέσεις του απορρέει από τα ίδια τα λόγια του στο σονέτο το αφιερωμένο στη Βιττόρια Κολόνα, τη μαρκησία της Πεσκάρα: "Οι πιο μεγάλοι καλλιτέχνες δεν σκέφτονται να φανερώσουν- ό,τι το μάρμαρο μες στο περίσσιο κέλυφός του δεν περιέχει- τα πετρωμένα στο μάρματο μάγια να διαλύσει είναι το μόνο που το χέρι υπηρετώντας τον εγκέφαλο να πράξει χρέος έχει". Ο Μιχαήλ Άγγελος άφηνε τα έργα του ημιτελή, γιατί ένιωθε πως ό,τι είχε να πει το είχε πει ήδη, και επομένως η ολοκλήρωσή τους δεν ήταν απαραίτητη. Ισχυριζόταν πως η ιδέα βρίσκεται εγκλωβισμένη στο μάρμαρο και πως ο καλλιτέχνης πρέπει απλώς να αφαιρέσει την περίσσια ύλη, που την εμποδίζει να βγει στο φως, και να σταματήσει όταν αρχίσει να αναδύεται η εικόνα.

ΣΚΛΑΒΟΣ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑ

ΓΕΝΕΙΟΦΟΡΟΣ ΣΚΛΑΒΟΣ

ΣΚΥΜΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ

   Ο Αντόνι Γκαουντί, σημαντικός Καταλανός αρχιτέκτονας, έχει αφήσει ολόκληρες δημιουργίες. Εκτός από μία, η οποία είναι τόσο μοναδική που είναι αδύνατο να μην αναφερθεί. Η Σαγράδα Φαμίλια, μεγάλη ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη Βαρκελώνη της Ισπανίας, έμεινε ημιτελής λόγω του θανάτου του αρχιτέκτονα. Το παράδοξο, ωστόσο, είναι ότι ο Γκαουντί ξεκίνησε να εργάζεται το πρότζεκτ το 1883 και όταν απεβίωσε το 1926, η βασιλική είχε ολοκληρωθεί κατά 15 με 25 τοις εκατό μόνο. 43 χρόνια ο Γκαουντί εργαζόταν στη Σαγράδα Φαμίλια και σχετικά με το θέμα της μακροχρόνιας κατασκευής της, λέγεται ότι είπε "Ο πελάτης μου δεν βιάζεται". Η δουλειά του Γκαουντί παρέμεινε ατελείωτη και η Αγία Οικογένεια είναι ένα σύμβολο του μισοτελειωμένου. Ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει τρόπος να υπολογίσουμε πότε θα τελειώσει. Όταν πέθανε ο Γκαουντί, άφησε μόνο την αρχή μιας αρχιτεκτονικής δουλειάς που υπήρχε περισσότερο στην φαντασία του παρά στην πραγματικότητα.

Αφήνω τα πάντα στη μέση. Γιατί;

Ξεκινάω κάτι. Γρήγορα ενθουσιάζομαι. π.χ. Πάω γυμναστήριο. Τρέχω την πρώτη εβδομάδα. Τη δεύτερη απλά δε με παίρνουν τα πόδια μου. Αρχίζω μαθήματα Αγγλικών. Μεγαλεπήβολος ο στόχος, λέω να πάω για Proficiency. Στις πρώτες δέκα μέρες ακούω Hello! και μου σηκώνεται η τρίχα. Το λέει και το τραγούδι... Με τι καρδιά, με τι πνοή,τι πόθους και τι πάθος πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή.

Στην προκειμένη βέβαια περίπτωση, αγαπητέ αναγνώστη, αντί να την αλλάξουμε προς το καλύτερο, απλά παραιτηθήκαμε, ενδώσαμε.

Όμως  τι είναι αυτό που μας κάνει να ενδώσουμε; Είναι οι εξωτερικοί παράγοντες, οι συνθήκες δηλαδή που μας περιβάλλουν και μας βάζουν συνέχεια τρικλοποδιές σε κάθε προσπάθεια; Ή είναι οι εσωτερικοί παράγοντες, οι προσωπικές μας δηλαδή αδυναμίες και αμφιβολίες που μπροστά στο πρόβλημα γιγαντώνονται και μας μουδιάζουν, κυριολεκτικά παραλύουν. Οι επιστήμονες απαντούν ότι και οι δύο παράγοντες έχουν το δικό τους μερίδιο, και από περίπτωση σε περίπτωση άλλοτε είναι κυρίαρχος ο πρώτος και δευτερεύων ο άλλος και άλλοτε το ανάποδο.

Σωστά! Ωστόσο, σε μία προσπάθεια να ενισχύσουμε την αισιόδοξη και αγωνιστική πλευρά του εαυτού μας, θα έλεγα ότι έχει σημασία εκεί που αισθανόμαστε ότι είμαστε "μισοί" ή "λίγοι" για να ολοκληρώσουμε κάτι, λίγο πριν  εγκαταλείψουμε την προσπάθεια, να δούμε τις περιπέτειες του κομματιού που λείπει.

Άραγε φταίνε τα κομμάτια που μας λείπουν; Ή μήπως είμαστε τελικά κι εμείς  ένα κομμάτι που λείπει;

Τα συμπεράσματα δικά σας.

"The missing piece sat alone, waiting for someone to come along and take it somewhere. Some fit, but could not roll.  Others could roll but did not fit.  Others didn't know a thing about fitting.  And another didn't know a thing about anything.

One was too delicate...*pop*!

One put it on a pedestal, and left it there.

Some had too many pieces missing.

Some had too many pieces, period.

It learned to hide from the hungry ones...

More came.  Some looked too closely.

Others rolled right by without noticing.

It tried to make itself more attractive...It didn't help.

It tried being flashy, but that just frightened away the shy ones.

At last one came along that fit just right.  But all of a sudden...the missing piece began to grow!  And grow!

"I didn't know you were going to grow."

"I didn't, either," said the missing piece.

"Bye...I'm looking for my missing piece, one that won't increase..."

*sigh*

And then one day, one came along who looked different.

"What do you want of me?" asked the missing piece.

"Nothing."

"What do you need from me?"

"Nothing."

"Who are you?" asked the missing piece.

"I am the Big O," said the Big O.

"I think you are the one I have been waiting for," said the missing piece.  "Maybe I am your missing piece."

"But I am not missing a piece," said the Big O.  "There is no place you would fit."

"That is too bad," said the missing piece.  "I was hoping perhaps that I could roll with you..."

"You cannot roll with me," said the Big O, "but perhaps you can roll by yourself."

"By myself?  A missing piece cannot roll by itself."

"Have you ever tried?" asked the Big O.

"But I have sharp corners," said the missing piece.  "I am not shaped for rolling."

"Corners wear off," said the Big O, "and shapes change.  Anyhow, I must say good-bye.  Perhaps we will meet again..."  And away it rolled.

The missing piece was alone again.  For a long time, it just sat there.  Then...slowly...it lifted itself up on one end...and flopped over.  Then lift, pull, flop...it began to move forward.  And soon its edges began to wear off...liftpullflopliftpullflop...and its shape began to change...andthen it was bumping instead of flopping...and then it was bouncing instead of bumping...and then it was rolling instead of bouncing...

...and it didn't know where, and it didn't care.

It was rolling!

The end